Galicië voelt echt een beetje anders dan de rest van Spanje. Men spreekt er een eigen taal, het Galicisch, en het klimaat is milder en minder droog. Tijdens de heerschappij van generaal Francisco Franco (zelf een Galiciër) in de 20ste eeuw was de regio geïsoleerd vanwege zijn dwarse houding (en vanwege de smokkeloperaties langs de kust). Tijdens die periode werden landelijke fondsen voor wegen, ontwikkeling en industralisatie ingehouden, waardoor Galicië arm en rustiek bleef. Met als gevolg dat vele jaren later de economie van de streek nog steeds steunt op visserij en landbouw (toerisme zit in de lift) en een bezoek aan deze plek kan lijken op een stap terug naar een minder geglobaliseerde tijd.
Vigo, met zijn grote baai, is altijd het werkpaard van Galicië geweest. De vissersvloot is nog steeds aanzienlijk maar er is nu meer concurrerende commerciële scheepvaart. De oude wijken bij de haven zijn omgeven door steeds modernere districten en buitenwijken op de heuvel. In de zomer komen toeristen vanuit heel Europa genieten van de stranden van Vigo en de spectaculaire Cíes-eilanden (Illas Cíes) voor de kust. Deze jaarlijkse instroom heeft de Vigo-keuken, altijd al beschouwd als een sterk punt, gemoderniseerd en de stad is inventief geworden; historische monumenten aan de brede lanen hebben nu gezelschap gekregen van een verrassende hoeveelheid moderne kunst, internationale ketens zijn verschenen naast de traditionele winkels bij de haven. De stad ontvangt trots bezoekers in zijn enigszins ongewone hoek van Spanje, het prachtige Costa Verde.