Een cruise naar Indonesië en zijn gastvrije mensen

Op een vorige reis naar Indonesië sprak ik met een twintigtal taxichauffeurs over het paradijs. Indonesië heeft een enorme jongerenpopulatie (naar schatting is de helft van de Indonesiërs jonger dan 28 jaar) en de mensen, vooral de jongeren, zijn ontzettend open en nieuwsgierig. Nadat ik alle vragen van de taxichauffeur over de VS had beantwoord, vroeg ik hem waar in de wereld hij graag zou willen gaan. Hij leek met stomheid geslagen. Hij kon geen enkele plaats bedenken, ondanks zijn interesse in Amerikanen. “Waarom niet?”, vroeg ik.

“Omdat het hier een paradijs is”, legde hij uit.

Geïntrigeerd vroeg ik hem: “Wat betekent het paradijs voor jou?”

Hij dacht een minuut lang na en toen kwam er poëzie uit: “Zoete bananen.”

Ik herinner me die uitwisseling op deze reis naar Java, toen ik merkte dat er overal zoete bananen zijn. Samen met de glinsterende, ondergedompelde rijstvelden en de terrassen die erboven golven, zijn de glanzende bladeren van bananenbomen alomtegenwoordig en rijpen hun trossen miniatuurbananen (voor Amerikaanse begrippen) in de gouden tropische zon. Ik krijg bij elke gelegenheid bananen aangeboden: gebakken bananen, gegrilde bananen en zelfs bananen crêpe Suzette.

Bananenloempia's staan ​​op het menu van Amata, een idyllisch openluchtrestaurant te midden van frangipanibomen, op slechts enkele kilometers afstand van mijn bestemming Borobudur. Gelegen op zestig mijl afstand van Semarang, is het de meest populaire attractie in heel Indonesië. Ik weet dat de tempel, met zijn 504 Boeddhabeelden en 2672 reliëfpanelen op negen niveaus, een avontuur en een training wordt, dus mijn fotograaf Chris en ik versterken ons met geroosterde eend en bami goreng kampoeng (Javaanse gebakken noedels) en spoelen het af met het lokale Bintang bier.

Bij het naderen van de site, ben ik verbaasd over hoe onderhouden de omgeving is, met grasvelden, kleurrijk gebladerte en gemakkelijke wandelpaden. Het tegenovergestelde was ooit waar. De tempel werd gebouwd in de 8e en 9e eeuw en was bekend onder de plaatselijke bevolking, maar Borobudur werd niet herontdekt totdat Sir Thomas Stamford Raffles, luitenant-gouverneur van Brits Java, H.C. Cornelius, een Nederlandse ingenieur, inschakelde om door de Javaanse jungle en lagen vulkanische as te kappen om het te vinden.

Wat in 1835 werd opgegraven (met vele inspanningen voor restauratie en conservering die daarna volgden) was een spectaculair uitgebalanceerde en architectonisch complexe structuur, niets minder dan de grootste boeddhistische tempel ter wereld. In samenwerking met UNESCO stippelde de Indonesische regering een grootschalig reddingsproject uit dat aanhield gedurende de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw en dat ertoe heeft geleid dat Borobudur in 1991 is uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed. Vanuit de lucht heeft het de vorm van een mandala; vanaf de grond is het vrijwel horizontaal, vol met details, en aan de bovenzijde stekelig met punten en een centrale koepel. Sommige van die punten, kom ik te weten, zijn eigenlijk stompzinnig: kleinere belvormige structuren op de bovenste verdiepingen die de Boeddhabeelden beschermen.

Voordat ik de trap oploop, loop ik de omtrek (elke kant is iets meer dan 130 meter) om een gevoel van grootte en schaal te krijgen. Borobudur is compacter dan het Cambodjaanse Angkor Wat; het blijkt handiger te zijn dan ik had verwacht. Schoolkinderen in bijpassende shirts, de jongens in blauwe T-shirts en de meisjes in blauwe hoofddoeken en blouses, doen wat tieners doen: selfies maken. Een rij meisjes vraagt ​​tegelijk om een ​​foto te maken, met mij in het midden. Giechelend imiteren ze Hindoeïstische handbewegingen van het soort dat door dansers op Bali wordt gebruikt, alhoewel de tempel boeddhistisch is. Indonesische religies (het land is grotendeels islamitisch, met uitzondering van Bali, dat overwegend hindoeïstisch is) hebben dezelfde inheemse invloeden en zijn minder orthodox dan dezelfde religies in andere landen. Veel Javanen die ik ontmoet vertellen me hoe divers Indonesië is, en dat iedereen het goed met elkaar kan vinden.

Borobudur is verrassend goed bewaard gebleven en gerestaureerd, maar heeft nog steeds zijn karakteristieke smaak, met sommige stenen in de schaduw van donker korstmos en andere goud in het zonlicht. Er zijn lange galerijen en draken die over richels uittorenen. Een enkele keer kruipt er een hagedis tussen de beelden en tussen de stenen. Ik bestudeer reliëfs die alles uitbeelden van dagelijkse sociale interacties en muzikanten tot zeereizen en koningen op strijdwagens. Binnen de nissen staan Boeddhabeelden in de lotushouding met vijf verschillende mudra's (handposities) die de vier kompaspunten, plus zenit, voorstellen. En de geperforeerde stoepa's op de bovenste niveaus, een daarvan is op mysterieuze wijze verwijderd om de Boeddha eronder te onthullen, zijn verleidelijk griezelig.

Als ik eenmaal ben afgedaald, wil ik niet meer weg, en een paar tieners geeft me een excuus om te blijven hangen. De hele dag zag ik duo's van deze kinderen, gekleed in tan jassen met naamkaartjes op hun revers, die westerse bezoekers benaderden. Ik nam aan dat ze gidsen waren, maar wat ik me niet realiseerde, was dat ze studenten zijn, op een missie om Engels te leren. Galih en Aditia willen gewoon met me praten: over waar ik woon, over New York, over wat Chris en ik daar doen. En in ruil daarvoor vraag ik hen welke sporten ze spelen (badminton, voetbal, PlayStation) en welk eten ze lekker vinden (nasi goreng).

Ze leren Engels sinds hun achtste, maar ik denk dat er niets beters is dan een pseudo-spontane conversatie. Hun school heeft hen op dit project gestuurd, en hoewel het verplicht is, hebben ze zich er echt op toegelegd. Die lieve Indonesische openhartigheid komt snel tevoorschijn: “Dit is mijn eerste dag hier”, zegt Galih, “en ik heb zo'n geluk dat ik u ontmoet heb!”

Kom meer te weten over de cruises van Holland America Line naar Azië die prachtige gebieden zoals Indonesië en meer verkennen.