Een wandeltour door de wijken van Buenos Aires

Buenos Aires heeft een bevolking van drie miljoen, en de hoofdstad van Argentinië bezit het soort stedelijke grandeur van zo’n grote stad: monumentale standbeelden, openbare kunst en statige fonteinen; indrukwekkende boulevards (inclusief de 16-baanse 9 de Julio Avenue, de breedste straat ter wereld). Je vindt hier tevens een van ’s werelds grootste operahuizen, het Teatro Colón.

Het is dus verrassend dat de 48 delen van deze uitgestrekte stad geen wijken of zelfs buurten worden genoemd, maar barrio's. Tijdens een bezoek van Parijs, leer je al snel om ‘arrondissement’ te zeggen, het plaatselijke woord voor buurt. Al die extra letters, twee dubbele medeklinkers, de zorgvuldig uitgesproken klemtonen stralen karakter en verfijning uit.

Maar barrio is een huiselijk, vriendelijk woord, en het inspireert me om op zoek te gaan naar de gezelligste enclaves in een stad met een feestelijke uitstraling. Het lijkt vreugdevol gedoopt te zijn in kleur en net zo gastvrij. Het woord inspireert me om een tijdje te leven als een echte porteño: een inwoner van Buenos Aires.

Nucha is breed en gastvrij, met een mix van moderne elementen en de warmte van gerecycled hout. De vierkante vitrine, waarbinnen het personeel rondzoemt en klanten bedient, bevat decadent, sculpturaal gebak.

Kleine, ronde boterkoekjes zijn half omhuld in chocolade, al druppelend gevangen. Palermo Soho zit barstensvol schattige plekjes om te stoppen voor een stukje appeltaart of alfajor (twee koekjes met een vulling van dulce de leche) met een kopje koffie of, beter nog, met een glas typische barrio-limonade. De keuze uit klassiek, gember, passievrucht of munt wordt gegoten uit een keramische kruik in de vorm van een pinguïn.

Ik zie een verrassende hoeveelheid pinguïnkruiken in restaurants en de etalages van woonwinkels. Misschien omdat Argentinië de springplank naar Antarctica is. Ik zeg dit tegen een ober genaamd Alejandro, in de loft-achtige Boheemse bar Querido Gonzalez, maar hij wijst naar een aantal andere kannen op de planken en vertrouwt me wat oneerbiedige porteño-humor toe. "Sommige hebben de vorm van kippen en ook een voormalige president van Argentinië", vertelt hij me met een lach.

Dessert is hier geen luxe; het voelt als iets essentieels voor het bruisende sociale leven van de barrio. Wanneer ik op een klein driehoekig terras in Sans, een geliefde koffietent met uitzicht op de Palermo bezienswaardigheid Plaza Serran, in de zon zit, doet de driedubbele chocoladebrownie die ik heb uitgekozen van een houten plattelandstafel zijn naam meer dan eer aan.

Als ik dit tegen mijn serveerster zeg, worden haar ogen groot met enthousiaste instemming. In de nabijgelegen en zeer roze Bartola (op de hoek van Costa Rica- en Gurruchaga-straten, een van Palermo Soho's mooiste kruispunten), blijven vrienden en stelletjes hangen over kannen limonade aan waterblauwe en roze tafels die zich uitspreiden over de geplaveide straat; binnen zitten ze aan speelse miniatuur picknicktafels.

Happy hour hier op maandag is als een luie zondagmiddag elders, maar met explosies van kleur: Een paar deuren verderop van Bartola in de Gurruchaga straat bevindt zich een crêperie met zitjes op het dakterras genaamd Crêpas, in een fuchsiaroze gebouw.

Palermo Soho is net zo stijlvol en luxueus als zijn naamgenoten in andere steden (New York, Londen en Hongkong hebben allemaal een Soho), maar zonder kapsones. Maaltijden na het werk van brownies, pannenkoeken en limonade, op zitjes voor winkels geschilderd in suikerzoete tinten, leiden zelden tot pretentie.

Mijn dinerervaringen zijn net zo gezellig. Nadat de stijlvolle Gabriel, manager van Don Julio, me vertelt me dat ik thuis ben, leidt hij me naar binnen en toont me planken vol wijnflessen, de namen van tevreden klanten op de etiketten geschreven.

De flessen bedekken de muren en kolommen en zelfs hoger dan wagenwiel-kroonluchters. Vervolgens geniet ik van een alfresco maaltijd onder een gestreepte luifel, van een van de beste rib-eye steaks van mijn leven, plus een lokale Malbec en tomatensalade geserveerd met drie verschillende soorten lokale olijfolie van de Familia Zuccardi: frantoio, changlot, en aranco. Een ander stevig diner, deze keer in La Hormiga in de Armenia straat, met rustieke empanadas en dik gesneden schijven gekruide, bubbelend gegrilde kaas.

Ik vind dezelfde moeiteloze stijl en kwaliteit in de winkels van Palermo Soho. Het assortiment leren tassen in Humawaca loopt uiteen van eenvoudig tot fantasierijk, veel met strategische uitsparingen en sommige in de vorm van zee-egels.

Diego, de eigenaar van lederwinkel Calma Chicha, toont me verschillende tapijten gemaakt van geselecteerde huiden en de klassieke mid-eeuwse vlinderstoel, vernieuwd met Argentijns leer. En het vakmanschap gaat zelfs op straat verder. Op Plaza Serrano, terwijl fietsers voorbij razen, doet kunstenaar Pablo Peisa wat hij al 20 jaar lang doet: schilderen en borden verkopen in de fileteado porteño-stijl. De uitgesproken sierlijke stijl, van ongeveer een eeuw oud, wordt gekenmerkt door symmetrie, benadering van diepte, en omdat dit Buenos Aires is, gedurfde kleur. Zodra ik Pablo's zorgvuldige, vrolijke kunst heb bekeken, kom ik natuurlijk in de hele staf fileteado tegen.

Vakmanschap en artistieke expressie is centraal in de porteño-identiteit. Wanneer ik de Defensa straat in San Telmo, een sfeervolle wijk vijf barrio's ten zuiden van Palermo, afloop, stop ik elke vijf minuten om te snuffelen, kopen en verhalen te verzamelen. De achtergrondmuziek van het straatbeeld is de klanken van straatmuzikanten: zangers, gitaristen, en een bijzonder energieke groep op de hoek van en straat met een jazz saxofonist en percussie op een houten kruk waar een muzikant toevallig op zit.

Dit is de elektriciteit van San Telmo's beroemde zondagsmarkt. Ik koop een leren masker in de Venetiaanse stijl van een man genaamd Jorge Paganelli, die me vertelt dat hij er zes uur over gedaan heeft, en een wijnhouder uit Edoardo, die al 25 jaar leer maakt en zijn zoon in het familiebedrijf bracht.

Ruben Rodriguez maakt een leren riem voor me. Een man kan niet weg uit BA zonder een nieuwe riem. "Het is natuurlijk leer, cuero crudo, dat is verzacht", legt hij uit. Een paar straten verderop, zit een donkere knappe jonge ambachtsman Mariano genaamd, op de stoeprand riem na riem te maken. Ik vraag of zijn naam Italiaans is. (Twee derde van de Argentijnen is ten minste gedeeltelijk Italiaans.) "Mas o menos", min of meer, zegt hij, en legt uit dat hij Italiaans en Spaans is.

Net ten zuiden van San Telmo is La Boca, nog een intieme barrio, en deze is doordrenkt van primaire kleuren. Het is zeker een magneet voor toeristen die naar outdoor-tango komen kijken, maar het biedt ook een echte lokale smaak: een zwaarbevochten voetbalwedstrijd tussen tieners met op de achtergrond een levendige muurschildering.

Omdat de tango zo synoniem is met Argentinië, stop ik toch voor La Vieja Rotisería om naar een bijzonder mooi paar te kijken: Eliana Rizzonelli en Nahuel Guerrero, wiens assertieve maar toch vloeiende bewegingen het genre bepalen. Nahuel heft zijn gespierde onderarm omhoog en legt zijn hand vervolgens op Eliana's blote onderrug; haar been verschijnt uit haar rode fluwelen jurk en wordt op zijn plaats gehouden boven Nahuel's heup.

Hun ogen blijven met voelbare intensiteit op elkaar gericht. Ik pak al snel een stoel omdat ik mijn ogen niet van hen kan afhouden. Het optreden, dynamisch en dan kort bevroren in poses, pronkt met Eliana's rondingen en Nahuel's meedogenloze kracht en perfecte profiel.

Terwijl ze na hun show langs de tafels op het terras van La Vieja Rotisería met de pet rondgaan, die al snel vult met pesos, vertelt het stel dat hun passie echt is: Eliana en Nahuel zijn getrouwd. Op het podium zijn ze gestileerd, maar daarvan af zijn ze geanimeerd en ontspannen.

"Je leek zo gemeen op het podium", zeg ik tegen Nahuel. Donker en gevaarlijk tijdens de tango, heeft hij naast het podium een glimlach die lief en jeugdig ontwapenend is. Eliana vertaalt mijn opmerking en ze lachen allebei hartelijk. Nahuel is pas 27, maar door zijn training en postuur straalt hij tijdens de dans een volledig macho gezag uit. Zijn naam betekent "jachtluipaard".

Eliana zegt dat ze een druk programma hebben; ze doen meer dan alleen optreden in La Boca. Ze vertelt dat ze zijn getraind in ballet en moderne dans, evenals tango, en dansles geven, en legt uit dat ze straks les geven aan de andere kant van de stad.

Eliana en Nahuel zijn populaire instructeurs, en iedereen kan zien waarom. Ze hebben een stijl die de stad en haar barrio's belichaamt: gedurfd, kleurrijk, op esthetische wijze precies. Ze hebben iets speciaals, een magie anders dan porteños, dat niet te leren valt.

Proef en tango je een weg door Argentinië en ervaar andere geweldige bestemmingen op cruises naar Zuid-Amerika.