IJsblauw: Met Reykjavík als je basis, wordt een eiland een waterwereld

Meer informatie over cruises naar Noord-Europa

Een cruise naar IJsland brengt passagiers naar een landschap dat zo legendarisch is, dat het de setting is voor films en fabels en op het verlanglijstje van elke reiziger staat. Maar niemand kent IJsland en Reykjavík beter dan de lokale bevolking.

Wanneer ik Reykjavík modeontwerper Halldóra vraag om te beschrijven wat het betekent om IJslands te zijn, geeft ze vlug antwoord: “We hebben daar een woord voor in onze taal.” Ik zet me schrap voor de onvermijdelijke zeven lettergrepen, verschillende accenten en 20 letters, uit een alfabet met 32 tekens, inclusief thorn en eth.

Halldóra’s achternaam is Eydis, maar ze wordt liever bij haar voornaam genoemd, zoals Madonna. Terwijl ze het woord vindt om de plaatselijke Noordse geest te omschrijven, in haar stijlvolle boetiek aan Laugavegur, de hoofdstraat van de stad, voel ik dat mijn ogen zich vernauwen. Ik leun naar voren en probeer de onbekende geluiden te volgen in de lucht tussen ons in.

Maar het maakt niet uit. Ze vertaalt het snel: Ze vertelt me dat de essentie van het IJslands zijn, zover als ik het kan volgen, ‘Gewoon volhouden’ is. Gewoon volhouden tijdens tegenslagen in het leven, volhouden tijdens de zonloze winters ten zuiden van de poolcirkel, omdat de dagen van het zomerse zonlicht van 24 uur eraan komen.

Een cruise naar IJsland is plotseling zeer populair geworden en de plaatselijke bewoners, die zeer ontwapenend kunnen zijn, lijken gecharmeerd van alle aandacht, maar een ietwat verbaasd. Veel IJslanders die ik ontmoet vertellen me dat veel mensen hier in elven geloven. Toeristen nemen ze er voor het gemak bij.

Gewoon volhouden. Niemand die ik ontmoet in Reykjavík, IJsland neemt er de tijd of energie voor om gespannen te zijn. Ze hebben het te druk met baden. U zult zeker ijs zien in IJsland. Het lijkt alsof de bruine heuvels beschilderd zijn met witte glaciale inkervingen, met een fijn penseel. Maar je zult veel meer water zien tijdens een cruise naar IJsland.
 

Water, overal water, tijdens een cruise naar IJsland

Er zijn geisers en kratermeren, beroemde donderende watervallen en riviertjes die zich door de lavavelden kerven. En IJslanders nemen de voordelen van het baden in het geothermische water dat onder dit vulkanische eiland borrelt zeer serieus. Daarom heeft Reykjavík meer dan 17 openbare zwembaden en het land zelf heeft er meer dan 100. Zij het in baden op het dak of chique spa’s, in gemeenschappelijke bronnen of zwembaden binnen of buiten, IJslanders gaan graag het water in.

U kunt zelfs nat worden zonder het te proberen. Ik word omhuld door de mist van de Gullfoss (Gouden Waterval), een krachtige gelaagde waterval die nijdig in een gerafeld gat in de aarde stort. Het is slechts een van de vele voorbeelden waar de topografie van IJsland opengescheurd lijkt. Gullfoss is de ster van de Gouden Cirkel, de lus van ruim 300 kilometer in Zuid-IJsland die gemakkelijk toegankelijk en bevaarbaar is tijdens tours vanuit Reykjavík. Druppeltjes water glanzen en creëren een film over het uitzicht, en ik hoef niet lang te wachten tot er een regenboog voor me verschijnt.

Zulke natuurlijke bezienswaardigheden trekken een geharde menigte aan in high-tech-uitrusting, ogenschijnlijk vooral van 66°North. Het bedrijf werd in 1926 opgestart door Hans Kristjánsson met de missie om vissers te kleden. Dit alom aanwezige IJslandse merk werd vernoemd naar de breedtegraad waar het werd gelanceerd. Het kleedt een groot aantal avontuurlijke plaatselijke inwoners en bezoekers, van dagjesmensen tot mensen die wekenlang kamperen in de wildernis. Ik neem al snel het besluit dat ik het land niet kan verlaten zonder een gebreide muts met 66°North erop en ik heb er veel aan. Niet alleen in Gullfoss maar ook in Geysir, waar de geiser ‘Stokkur’ (die ‘kolken’ betekent) iedere 10 minuten uitbarst en in het Thingvellir Nationaal Park, dat zich bevindt in een spectaculaire riftvallei en waar de Öxarárfoss kan worden gevonden, op zich al een formidabele waterval.

Na al dat water doe ik het op de IJslandse manier: meer water. Laugarvatn Fontana, op de weg tussen Geysir en Thingvellir, biedt een buitenspa met geothermische baden met verschillende temperaturen en een stoomcabine waarvan de nevels op natuurlijke wijze opstijgen tussen de vloerplanken.

Zoals Snorri Elis, de dienstdoende spamanager, me snel laat zien, zijn het niet enkel mensen die zich bevinden onder de bubbels. Hij leidt me naar buiten en ik kijk toe terwijl hij een pot opgraaft uit de vulkanische modder van 200 graden (niet uitglijden). Uit de modder tovert hij de lunch tevoorschijn: het roggebrood gebakken in de hete bron, iets waar IJslanders zeer trots op zijn. Het donkere brood wekt veel belangstelling en bevredigt vele behoeften, vooral wanneer het belegd wordt met gerookte zalm. Snorri heeft vier potten tegelijk in de grond.

Weer binnen, laat Snorri het brood uit de met boter ingevette pot glijden en ontdekt dat het perfect gebakken is en dampt. Moeder Natuur heeft deze keer met de bakker samengewerkt. “De warmtebronnen zijn in beweging”, legt Snorri uit. “Ze leiden een eigen leven. Soms doe je ze open en zie je enkel deeg!” Ik krijg het gevoel dat IJslanders zoiets gemakkelijk accepteren.

Later, wanneer ik spontaan stop bij Galleri Laugarvatn voor een kop koffie en skyr (plaatselijke yoghurt, meestal geserveerd met bessen als dessert), gaat de excentrieke hartelijkheid door. Deze huiselijke cadeauwinkel en café zijn van Joel, die lang, Scandinavisch en stevig gebouwd is, en zijn vrouw Thuridur. Wanneer Joel me vertelt dat hij de houten structuur 13 jaar geleden bouwde ‘met deze twee handen’, twijfel ik daar niet aan.

Vervolgens vraag ik Thuridur waar haar naam vandaan komt.

“Het is een oude IJslandse naam”, zegt ze.

“Hoeveel generaties is je familie hier dan al?” vraag ik geïntrigeerd.

“Wij waren de eersten!”

Deze ambachtslieden uit Reykjavík, Joel maakt meubilair en Thuridur werkt met ijzer, verhuisden hier naar hun ‘zomerhuis’. Ik zeg maar niets over de ironie van een zomerhuis op drie kwartier afstand van de stad, in de toendra, maar ik denk dat ze er de humoristische kant wel van zouden inzien. “We hebben zoveel geluk om op zo’n vreedzame plek te wonen”, had Joel een paar minuten eerder gezegd. “Het is een beetje gek, maar dat zijn wij ook.”
 

De Blue Lagoon

Zover het oog reikt is warm, blauw water. Terwijl ik door het water waad, is mijn gezicht bedekt met groene algen; 20 minuten geleden was het bedekt met witte silica. Het schijnt goed voor je te zijn. Het voelt goed. Dit is de Blue Lagoon, naar verluidt de populairste attractie van het hele land en een populaire bezienswaardigheid voor toeristen tijdens een cruise naar IJsland.

Dit enorme geothermische zwembad ligt in de tegengestelde richting van de Gouden Cirkel, naar het zuidwesten van Reykjavík, en het is omgeven door met mos bedekte lavavelden. (Onderweg steekt de gevel van een enkel turfhuis boven de grond uit, wat doet denken aan elven en hobbits.)

Na de vereiste 10 minuten, was ik het algenmasker van mijn gezicht en probeer de borstcrawl te doen. Mijn zwembril is vrijwel onbruikbaar. Je ziet niets in de Blauwe Lagune. De mineralen die voor de prachtige ijsblauwe kleur zorgen, beletten ook het zicht, dus een ieders lichaamloze romp en hoofd komen te voorschijn uit pure, golfloze kleur. Het effect is buitenwerelds en door de warmte is het onvoorstelbaar om te vertrekken. Waarom zou ik vertrekken? Er zijn cashloze zwembadbars en bij de zwembad-schoonheidsbalie verstrekken vrolijke IJslandse meisjes alle gezichtscrèmes die ik ooit denk nodig te hebben.

Op de brug boven me, schenkt een badmeester in een zwart waterproof pak me een brede glimlach, wanneer ik hem vraag wat het gekste is dat hij heeft gezien in de lagune. “Proberen mensen erin te duiken?” vraag ik. (Het water is niet enkel ondoorzichtig, het is ondiep.)

“Dat is nog niet het ergste”, zegt hij. Ik zou willen zeggen dat zijn woorden samengaan met een schuinse blik, maar daar kunnen IJslanders niet veel van. Ik blijf doorwaden.

Vanavond is er een diner in de stad in het informele en kleurrijke Fish & More op de Skólavörðustígur Straat, waar een lokaal gerecht plokkfiskur omvat, een vullende stamppot van schelvis en kabeljauw, gemengd met aardappels, uien, specerijen en kruiden. In de Engelse pub zal het goudgekleurde Vikingsbier vloeien, alsmede de kumensnaoi: een mengeling van Brennivin-schnaps, honing-citroensap en bitter lemon. Reykjavík heeft een bloeiende muziekscene, met een honingzoet duo in de English Pub en een solo-gitarist in de American Bar. En dan wandel ik naar Laugavegur-straat, om 22.00 uur nog steeds zonovergoten, naar een ontspannen stad zo helder als de nacht, om over de planning vol water van morgen na te denken.

Een cruise naar IJsland is een geweldige ervaring vol water. Meer informatie over Reykjavik, IJsland en de belangrijkste dingen om te doen.