Van half mei tot eind juli schijnt de middernachtzon over de poolkap en Svalbard, de archipel ter grootte van West Virginia, die 800 km (500 mijl) ten noorden van Noorwegen in de Noordelijke IJszee ligt. De toepasselijke naam Svalbard betekent “koude rand”. Maar onder de matigende invloed van de Golfstroom smelten de ijsblokken in zee in de zomer, en bezoekers worden betoverd door de ruige landvormen en wilde dieren op een van de meest afgelegen plekken op aarde. De reis varieert elk jaar, omdat de steeds veranderende ijsschotsen bepalen waar schepen vrij en veilig naar de rand van de poolkap kunnen varen.
Veel plaatsnamen in Svalbard komen uit het Engels, zoals Nelsonøya, naar admiraal Nelson, die hier als jonge adelborst kwam en zich zeker heeft vergaapt aan de ijsberen, zeeleeuwen en walrussen op de ijsschotsen en de drie miljoen vogels die hier samenkomen. Er ligt maar 45 km (28 mijl) aan wegen op de eilanden, die worden gedomineerd door gletsjers en rafelige bergtoppen en bergen, waar een inheemse soort rendieren in de zomer overleeft op de met veldbloemen bedekte toendra. Na eeuwenlang te hebben geleefd van de walvissenjacht, richtte de economie zich op mijnen (en doet dat nu nog steeds) en gelukkig zijn walvissoorten zoals de beluga, bultrug, orka en narwal weer herstellende.