In een heel ver verleden werden de mensen die later de Fijiërs zouden worden, op een enorme vishaak uit de zee getrokken en kregen meer dan 300 eilanden om op te leven. Of als u het wat prozaïscher wilt, de bewoners van Fiji waren onderdeel van de grote Lapita-migratie die ergens bij Taiwan begon en richting oosten trok. De migratie stopte toen de eerste boten die op deze wirwar van eilanden stuitten, ontdekten dat ze gevormd werden door de aarde die zichzelf door vulkanen binnenstebuiten keerde.
De nieuwe Fijiërs brachten een aantal eeuwen door met burgeroorlogen en ontwikkelden de slechte gewoonte van het gebruik van knuppels om alle vreemdelingen te slaan. Maar vreemdelingen bleven komen simpelweg omdat Fiji, met name de zuidoostkust van Viti Levu, geografisch prachtig was: zo'n plek waar zeelieden hun ankers uitwierpen en probeerden als kolonisten hun brood te verdienen. En wie weet hadden de Fijiërs gewoon vermoeide armen, maar op het moment dat de missionarissen aankwamen, waren de machtsverhoudingen verschoven en het slaan gestopt.
Tegenwoordig bevat die zuidoostelijke hoek van het grootste eiland in Fiji, de stad Suva, waar driekwart van de bevolking van het land woont. Het wordt ook afgeschermd door groene bergen die naar een kalme zee voeren, een land met weelderige middagregens.