Toen kapitein James Cook voor de eerste keer naar Tahiti voer in 1769, dachten hij en zijn bemanning allemaal dat ze het paradijs hadden gevonden. Cook maakte hier bescheiden toespelingen over in zijn logboeken, maar zijn bemanning was lang niet zo gereserveerd en kwam thuis met tatoeages en wilde verhalen over mensen die alles aten wat van de bomen viel en een totaal vrij leven leidden, dat onbekend was in Europa. En dat allemaal zonder veel kleding nodig te hebben.

Hoewel met Frans-Polynesië soms alleen maar Tahiti wordt bedoeld, is Tahiti slechts een van de eilanden, omringd door een rif dat het water een blauwe kleur geeft, zelfs een saffier is niet zo mooi blauw. Rivieren stromen naar beneden vanaf de hoge bergtoppen en iedere avond gaat de zon onder achter het naburige eiland Moorea, met een prachtig lichtspektakel op de bergen.

Papeete, de hoofdstad van Frans-Polynesië, is een bruisend zaken- en overheidscentrum, met op elke hoek winkeltjes waar je zwarte parels kunt kopen. Als je naar het platteland gaat, gaat de tijd rustig voorbij en zijn er alleen nog de onveranderlijke oceaan en de vrijwel onveranderde bossen. Er is nog veel van de sfeer waardoor Cook dacht dat hij de hemel op aarde had gevonden.