Aan de Italiaanse Rivièra wacht je een ander leven

Kom meer te weten over Cruises in de Middellandse Zee

In Monterosso, het meest westelijke dorpje van de Cinque Terre aan de Italiaanse Rivièra, wandel ik langs het strand en glimlach terwijl ik mijn twee favoriete focacceria’s passeer. Want hoe kun je kiezen tussen Focacceria Antonio en Il Fornaio di Monterosso? (Vanmorgen bracht ik een bezoek aan beide.) Ik bewonder het vertrouwde zalmkleurige gebouw, bedekt met trompe l’oeil "bakstenen" die de villa’s op de hele Liguriaanse kust versieren.
 

Dagelijkse schoonheid aan de Italiaanse Rivièra

Ik denk dat er weinig over is om te ontdekken in dit stadje dat ik zo goed ken en waar ik zoveel van houd. Met een spiaggia (strand) zoals deze, een adembenemende halve maan, mag je eigenlijk niet nog meer verwachten. Maar ik blijf tijdens deze namiddag doorwandelen, omdat het wandelen in de zon zo heerlijk voelt en de bries van de Middellandse Zee zo koel is. Een deltavlieger geniet ook van de dag. De zachte bries tilt zijn helderblauwe zeilen ver boven mij.

En dan plotseling, uit het niets, is het daar. Aan het einde van het strand staat een kolos: een enorm standbeeld van een ongelooflijk gespierde Romeinse god. Hij is meer dan 12 meter hoog en het lijkt of hij uit de klif is gehouwen. Hij heeft geen armen. Hij zit op de rots met zijn hoofd gebogen met een enorme inspanning, een houten richel weegt zwaar op zijn enorme schouders. Onder de richel is een enorme deurachtige opening naar de lucht. Het gezicht van het standbeeld is woest, zijn kuiten gestreept en gespannen en zijn ribbenkast heeft het visgraatmotief van de diamantvormige serratusspieren die voorkomen in werken uit de oudheid en anatomische tekeningen, maar vrijwel nooit bij echte mensen.

Ik ben al zo vaak naar de Cinque Terre en de Italiaanse Rivièra geweest, maar nooit heeft iemand deze spectaculaire eigenaardigheid vermeld. Ik heb nog nooit gelezen over het standbeeld in een artikel of een gids. Ik wandel naar de dichtstbijzijnde strandbar en vraag de eigenaar erover.

Claudio is bezig om zich voor te bereiden voor de lunchdrukte wanneer ik aan kom lopen.

"Buon giorno, signore, parli ingles?"

"Een beetje," zegt hij wantrouwend.

Ik wijs over mijn schouder. "Dit standbeeld. Hoe heet het?"

"Ah, Gigante!" Zegt Claudio, plotseling geanimeerd. Dan slaat hij op zijn borst om zijn T-shirt te laten zijn, waar Il Gigante op staat. Hij heeft zijn bar vernoemd naar het standbeeld.

Dat is Italië. Wandel iets verder, zie net iets meer. Er is altijd nog iets dat ongelooflijk is voor ons, maar voor Italianen slechts deel uitmaakt van hun dagelijkse schoonheid. ("Dagelijkse schoonheid": is dat niet de zin die Shakespeares Iago gebruikte om de Italiaanse kapitein Cassio in Othello, te omschrijven?) Ze vinden het niet gewoontjes, maar ze weten dat het hun geboorterecht is. Het gevoel van dagelijkse schoonheid is hier bijna tastbaar, vooral hier. Dit is de kust die de grootse romantische dichters Byron en Shelley betoverden.

Il Gigante

Ik vind een tafel in Il Gigante en bestel een enorme hoeveelheid gerechten voor een onbeduidend aantal euro’s: bruschetta met tonijn en een bord met gedroogd vlees en kazen, met een gelato affogato al cioccolato (gelato verdronken in vloeibare chocolade) toe. Tijdens het eten zoek ik naar de kolos van Monterosso op mijn telefoon en leer dat dit standbeeld van Neptunes meer dan een eeuw geleden werd vervaardigd door Arrigo Minerbi, de beroemde beeldhouwer die eveneens de deuren van de Duomo on Milaan creëerde.

Verzadigd wandel ik over het strand naar Il Gigante. De zon achter het standbeeld creëert een perfect silhouet in het zand. Ik hef mijn camera op en realiseer me dat ik baad in het licht gecreëerd door de deur in de kliftop 30 meter boven me. Maar in Italië lijkt het alsof ik altijd in het licht sta.
 

Waar is de Italiaanse Rivièra?

De zonovergoten Italiaanse Rivièra wordt verdeeld door de stad Genua. Naar het westen, richting de Franse grens, ligt de Riviera di Ponente (de kust van de ondergaande zon). Naar het oosten, richting Toscane, ligt de Riviera di Levante (de kust van de opkomende zon). Deze laatste omvat de Cinque Terre: Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore. Maar terwijl ik niet aan de Ponente-kant ben, ervaar ik toch verschillende zonsondergangen.

De zonsondergangen in Manarola over de Middellandse Zee zijn zelfs zo beroemd dat de stad badend in gouden avondschemering duizenden kalenders heeft voortgebracht en siert zelfs de omslag van Jess Walter’s recente Italiaanse roman ‘Beautiful Ruins’. Het boek, dat zich afspeelt in 1962, gaat over een mooie jonge actrice, die de filmset van Cleopatra in Rome ontvlucht om zich te verschuilen voor haar minnaar.

Manarola

Het is een spectaculaire plek. Manarola heeft dan misschien niet het zandstrand van Monterosso, maar het wordt gekust door een heldere, aquamarijnen baai: een beschutte en ongelijk waterlichaam dat een kronkelende vorm aanneemt wanneer het wordt onderbroken door rotsen die naar alle kanten toe uitsteken. Door deze rotsachtige armen kunt u veilig en beschermd zwemmen en ik verken nauwe openingen, rustige golfjes en heldergekleurde vissen. Plaatselijke kinderen springen van rotsen en klimmen weer naar boven via touwladders. Vissers lanceren hun kleine houten bootjes in het ondiepste deel van de baai en roeien richting de ondergaande zon.

Het is een soort pelgrimstocht om weg te lopen uit Manarola, over het stenen pad dat zich vastklampt aan de heuvelkant, om de camera gereed te hebben terwijl u terugblikt op het stadje en ziet hoe de kleuren veranderen met het licht. Gedurende de namiddag worden de tinten nog helderder, zoals de kleuren in de coni (hoorntjes) met gelato die u overal ziet: citroen, mango en aardbei. Het wordt gezegd dat de vissers hun huizen in zulke heldere kleuren verfden, zodat ze deze terug konden vinden wanneer ze Manarola naderden uit zee.

Boven dit uitkijkpunt is een trap met een keramieken bordje ‘Via dei Bambini’, dus ik volg het omhoog en vind een klein, hoefijzervormig park. De verandering in perspectief is subtiel doch onmiskenbaar. Manarola, of eigenlijk ieder dorpje in de Cinque Terre aan de Italiaanse Rivièra, is zo’n levende compositie van architectonische kunst en landschap en zeegezichten, dat het je uitnodigt om te bewegen. Een meter naar rechts of links, naar boven of beneden, om zelfs minuscule veranderingen te aanschouwen. In dit prachtige, discrete park staat een nonchalant herdenkingsbeeld genaamd Donna Dell’uva met een wijnstok in beide handen.

Aristide

Dit biedt mij voldoende inspiratie om het dorpje in te gaan en naar Aristide te wandelen, een van mijn favoriete plekken in de Cinque Terre. Ik bestel een fes witte wijn met mijn gnocchi dat zo glanst met de plaatselijke pesto dat het me doet denken aan een bord juwelen. Het smaakt nog beter dan het er uit ziet.

Ah, de pesto van de Cinque Terre. Naast focaccia is pesto die in deze regio werd gecreëerd, alom aanwezig. Trofie al pesto wordt gevonden op iedere menukaart en Gambero Rosso, op de Piazza Marconi, het belangrijkste plein in Vernazza, serveert een uitstekende versie. De trofie zelf, een korte, gedraaide pasta, is Liguriaans, uit Genua. Het wordt soms geserveerd met aardappels, soms sperziebonen, maar hier is het puur: voeg enkel wat Parmezaanse kaas toe.

Vernazza

Het piepkleine Vernazza, zonder auto’s, is een plaatsje van culinaire hoogstandjes. Het dorpje is vernoemd naar de plaatselijke wijn en de heuvels zijn bedekt met de terrasvormige wijngaarden die bekend staan om hun witte varianten. De piazza aan zee is vol terrassen van restaurants. Er is bijna geen plek tussen de tafels voor de groepen vissers om hun boten naar de waterkant te slepen. (De zeebaars moet worden gevangen: het wordt mijn diner.) Ik denk dat een schilderachtige klimpartij een goed idee is, dus ik ga richting de eerste nauwe trap die ik zie. Hoog boven het stadje blik ik omhoog tussen de roze stuccomuren en de groene luiken en zie een vleugje blauwe lucht.

Vernazza wordt een doolhof. Op een gegeven moment bevind ik me weer op de "hoofdstraat" (denk eraan, alleen voetgangers), die licht glooit naar de zee en met winkels die trostomaten, gelato artigianale (ambachtelijk) en limoncello in decoratieve glazen flessen verkopen. Ik klim dus weer terug omhoog en blijf klimmen, tot boven de gele achthoekige klokkentoren van de Santa Margherita d’Antiochia-kerk, hoog genoeg om te zien hoe het dorpje de smaragdgroene baai omhult. Onder mij zijn de onwaarschijnlijk nauwe trappen die naar boerderijen leiden bijna overgroeid met glanzende bladeren en wingerds.

Wandelen is een belangrijk onderdeel van het ervaren van de Italiaanse Rivièra. Er zijn paden tussen de dorpjes, paden boven de dorpjes en zoveel mogelijkheden om doelloos rond te slenteren. Maar ik vind dat een wandeling moet eindigen met een duik. Er is een actieve kleine haven in Vernazza, met passagiersboten die komen en gaan tussen Monterosso en Manarola, maar aan het einde van het dorpje, tussen dramatisch door de zee uitgekerfde rotsen, is een rustig plekje om te springen. Terwijl ik op mijn rug lig, realiseer ik me dat ik me precies onder mijn hoektafel in Ristorante Belforte bevind, het 50-jaar oude Vernazza-instituut op een klif.

Het verrassende van Italië is dat de eigenaren van restaurants met "uitzicht" die gemakkelijk kunnen teren op hun locaties er niet over zouden peinzen om minder dan een geweldige maaltijd te serveren. Daar begint het familie-aspect. Vanavond worden er sardines en gegrilde octopus geserveerd en hele, vers gevangen baars. Mijn favoriete serveerder Andrea zal zoals gewoonlijk zingen en grapjes maken en mijn Apérol Spritz weerspiegelt de laatste zonnestralen in zijn vrolijke oranje kleur.

Maar voorlopig ben ik tevreden met zweven. In de Golf van de Dichters kan dagelijkse schoonheid overal worden gevonden: in de zee, in de vrolijke dorpjes, in de bruisende aperitiefjes en in de gelato. In Liguria kun je er eigenlijk niets aan doen: Je wordt iedere dag iets romantischer.

Wil je de romantische Italiaanse Rivièra of andere plaatsen in Italië zelf ervaren? Klik voor meer informatie over cruises naar Italië met Holland America Line.